Załoga: 4 osoby
Masa: 10200 kg
Wymiary: 4966 x 2715 x 2100 mm, prześwit 300 mm
Szerokość gąsienic: 300 mm
Jednostka napędowa:
dwa 4-cylindrowe silniki o zapłonie iskrowym, chłodzone cieczą, pojemności 3480 cm3, typu GAZ 202 o mocy 70 KM przy 3400 obr./min
Skrzynia biegów: typu ZIS-5, 4 przełożenia do przodu plus wsteczny
Prędkość maksymalna: na drodze 45 km/h
Pojemność zbiornika paliwa: 420 l
Zasięg: na drodze ok. 320 km, w terenie ok. 190 km
Uzbrojenie: 1 armata wz. 1942 (ZIS-3) kalibru 76,2 mm z zapasem 60 naboi plus broń osobista załogi
Opancerzenie: od 10 do 35 mm

Radzieckie lekkie działo samobieżne opracowane w 1942 roku na bazie podwozia czołgu T-60 wyposażonego w pancerną nadbudowę mieszczącą armatę polową 76 mm wz. 1942 (ZIS-3). Nowy pojazd został wszechstronnie przebadany na poligonie i przyjęty na uzbrojenie w grudniu 1942 roku.
W 1943 roku dokonano modernizacji konstrukcji opierając się na rozwiązaniach z czołgu T-70, umieszczając oba silniki po prawej stronie kadłuba, z przekazaniem mocy na przednie koła napędowe za pośrednictwem tylko jednej skrzyni biegów (wcześniej silniki znajdowały się po obu stronach kierowcy i każdy z nich miał własną skrzynię biegów).
Otwarty przedział bojowy ułatwiał wentylację ale narażał załogę na wpływy warunków atmosferycznych i ostrzał od góry podczas walk w terenie zabudowanym lub wrzucenie do środka przedziału granatu ręcznego.

Pojazdy tego typu znalazły się na uzbrojeniu Ludowego Wojska Polskiego wiosną 1944 roku.
Według etatu Dywizji Piechoty z 1944 roku podlegający bezpośrednio dowódcy dywizji samodzielny dywizjon dział pancernych liczył 13 pojazdów. Ponadto 21 pojazdów tego typu trafiło na wyposażenie 27 drezdeńskiego pułku artylerii pancernej.
Łącznie w jednostkach według etatów pod koniec wojny powinno znajdować się 138 pojazdów.