Pułk Buchenau o zmierzchu 10 marca zajął pozycje wyjściowe, aby w każdej chwili móc rozpocząć atak. Podchorążowie przesunęli się do przodu z cegielni w Trzęsaczu do zagłębienia terenu przy drodze do Pustkowia. Nieprzyjaciel nie mógł ich zauważyć, ale przezornie ostrzeliwał teren ogniem moździerzowym, co doprowadziło to do pierwszych strat. Ciężki krążownik „Admiral Scheer” rankiem 10 marca znajdował się wciąż w pobliżu Świnoujścia. Po otrzymaniu rozkazu wypłynięcia okręt opuścił swoje cumowisko o godzinie 12.30 i o 14.30 znalazł się na pozycji bojowej a o 16.30 oddał pierwszy strzał.
W dniu rozpoczęcia działań bojowych pułk dowodzony przez majora Buchenau liczył 58 oficerów i 656 podchorążych. Pułkowi został podporządkowany 144 pułk dywizji „Holstein”, jednostka obrony powietrznej i oddział artylerii, które jednak nie wzięły udziału w szturmie.
Pozostały, z resztką swych dział, jako rezerwa, podobnie jak jedna kompania z dywizji „Holstein”.

Atak rozpoczął się o godzinie 19.30, po przygotowaniu artyleryjskim składającym się z około 5 salw²⁸. Podchorążych wspierał w ataku pułk, który do tej pory zabezpieczał Trzęsacz od zachodu, oraz jedna kompania z innego pułku. Po przełamaniu pierwszych przeszkód atak stracił impet.
W zaciekłych nocnych walkach wręcz o godzinie 22.30 udało się zająć Pustkowo i pobliski las. Dalszy postęp stał się niemożliwy, opór wroga był tak silny, że należało zaczekać na posiłki.

Według „Sprawozdania z działań bojowych 4 pułku podchorążych” sytuacja w nocy wyglądała następująco:

„Słaby punkt obrony przeciwnika znajdował się na prawym skrzydle pułku i bezpośrednio stykał się z morzem. Aby wykorzystać ten fakt konieczne stało się podciągnięcie rezerw. Jeden z niemieckich oddziałów który tu atakował, posunął się tak daleko, że bez środków łączności nie dało się już do nich dotrzeć. Jednostki radzieckie nie trzymały się blisko wybrzeża, bo na południu, mogły liczyć na wsparcie swojego zaplecza, natomiast Bałtyk ograniczał pole manewru”.

Atakującym Niemcom stwarzało to dogodną sytuację do wykonania manewru obejścia i wzięcie wroga w kleszcze. W „Sprawozdaniu…” dalej czytamy :

„Przemieszczanie się jednostek wsparcia było bardzo utrudnione, ponieważ maruderzy, żołnierze Volkssturmu i cywile masowo podążali tuż za atakującymi blokując drogi jednostkom bojowym. (…) W międzyczasie zaistniała konieczność oczyszczenia Pustkowa i zalesionej okolicy w kierunku wybrzeża. Dlatego dalsze natarcie wznowiono dopiero o godzinie 5.30. Zrezygnowano z przerwy na uporządkowanie i regenerację własnych sił ponieważ tylko zdecydowanym parciem naprzód można było zaskoczyć przeciwnika i nie dopuścić do jego umacniania. Chciano zdecydowanym atakiem zdobyć pozycje wrogiej artylerii.(…)
Przeciwnik nie będąc w stanie wytrzymać kleszczowego ataku z północy i południa wycofał się z Pobierowa pozostawiając na stanowiskach prawie całą broń.(…) Zacięty opór wroga w majątku Pobierowo został pokonany przez atak oskrzydlający, a sam folwark został zdobyty.
Przejęto również baterię armat 12,2 cm²⁹ która znajdowała się na południowym zachodzie i próbowała ogniem bezpośrednim powstrzymać atak.
Jedno z dział natychmiast odwrócono i rozpoczęto ostrzał uciekających Rosjan. Podczas, gdy walki o folwark Pobierowo jeszcze trwały pułk wysłał drugą grupę do Łukęcina.(…) Spowodowało to czołowe związanie przeciwnika, a obejście od południa pozwoliło grupie szturmowej na wdarcie się do wioski i zajęcie górujących nad nią wzgórz.”

Tylko wysoka manewrowość prowadzonego boju doprowadziła do sukcesu. Obnażyła również materialną i liczebną słabość niemieckich jednostek. Południowa flanka wywalczonego „korytarza” wydłużyła się do 12 kilometrów i broniące jej oddziały dywizji „Holstein” nie były wstanie samodzielnie jej bronić.
Tym bardziej, że w każdej chwili należało się spodziewać ataków wroga na tak rozciągniętą i słabą linię obrony. Dlatego w ciągłej dyspozycji pozostawała artyleria okrętowa. 28 centymetrowe działa ciężkiego krążownika „Admiral Scheer” bardzo dobrze nadawały się do zwalczania przeciwnika na dalszych odległościach i rażenia jego rejonów koncentracji. Do ataków na bliższe odległości odpowiednie były działa mniejszych kalibrów krążownika i artyleria niszczycieli.
Atak i wybicie 12 kilometrowego korytarza obarczone było wielkim ryzykiem. Każdy, a zwłaszcza uchodźcy, zdawali sobie sprawę z tego, że czas którym dysponowali należało wykorzystać do maksimum. Wszyscy byli w stanie gorączkowego napięcia i niepewności. Zewsząd było słychać odgłosy artylerii i terkotanie karabinów maszynowych.
Reinhold Bickel w swoich wspomnieniach barwnie opisał wydarzenia tamtych dni. Po tym, jak został ranny w nogę podczas wyłamania z lasu pod Pęczerzynem, różnymi drogami przedzierał się do Kotła pod Rewalem- Niechorzem. Podróżował z oddziałami bojowymi i samotnie, był podwożony i szedł na piechotę. Opisuje kolumny uciekinierów, które go wyprzedzały i których nieustannie przybywało, chaos we wsiach, które zajęli już Rosjanie: poprzewracane meble, potłuczone naczynia, ekskrementy, porozcinana pościel… I tylko strzałki kierunkowe z napisem „BUCHENAU” wydawały mu się „ drogowskazami porządku i wybawienia”.

Tak opisuje swoje przeżycia w kotle :

„W jakimś domu znalazłem miotłę, udało mi się pozyskać z niej kij i od tego momentu szło mi się zdecydowanie lepiej. Z następnej nocy niewiele pamiętam, ale rankiem z pomocą kija od miotły mogłem wyruszyć w dalszą drogę, byle do przodu… a później zdarzyło się coś, czego nie zapomnę do końca życia: nagle zapachniało inaczej, obco, osobliwie, przyjemnie.
Jednocześnie pobudzony i otumaniony powlokłem się do przodu i zobaczyłem: przed sobą ścianę światła. Trochę potrwało zanim zrozumiałem czym było to nowe doznanie dla moich oczu i nosa, przede mną było morze, które zobaczyłem pierwszy raz w życiu. Reszta była łatwa, na brzegu stały domy nieuszkodzone - duże i małe. Jeden z tych dużych miał na dachu namalowany czerwony krzyż. Nie zastanawiając się wszedłem do środka, byłem uratowany, czy aby na pewno ?
Podwórko było pełne pojazdów, ludzi w mundurach, pielęgniarek, mężczyzn w białych kitlach. Przydzielono mi miejsce na samej górze budynku. Był to jeden z pokojów na poddaszu. Aby tam dotrzeć musiałem prosić o pomoc. Nie było dla mnie ważne i na początku nie zwróciłem na to uwagi, ale nie było tam łóżek.
Wszyscy leżeli na podłodze w ciasnych długich szeregach. Czasami ktoś przyniósł herbatę lub zupę. Od czasu do czasu ktoś krzyczał, ktoś inny długo wzywał swoją matkę. Tych co ucichli wynoszono, nigdy żywych!

Wtedy zrozumiałem, zwlokłem się po schodach i znalazłem się w pomieszczeniu, które kiedyś chyba było salą gimnastyczną. Teraz było pełne ludzi. Na środku, na dwóch stołach bez przerwy operowano. Spod jednego z białych zakrwawionych kitli wystawał kołnierz munduru SS. Obca mowa, szybka praca, ale (rannych nie ubywało) sala nie pustoszała. Był to, jak mi powiedziano, personel z łotewskiej dywizji SS³⁰. Pracowali do samego końca.
Wieczorem miejscowość ewakuowano. Liczba pojazdów na podwórzu zdecydowanie zmalała. Nie było prawie żadnych pojazdów mechanicznych. Przybywało za to chłopskich furmanek z uciekinierami. Odpoczywali, dostawali jedzenie. Starsi mężczyźni, kobiety, dzieci, domowe graty, pierzyny, garnki, worki z obrokiem. Krowy przywiązane do wozów. Wielkie biadolenie, gdy przyszedł rozkaz pozbycia się, z każdego wozu, części ładunku i załadowanie w to miejsce rannych.
W ten sposób i ja znalazłem miejsce na jednym z wozów. Ale miałem pecha, bo podczas nocnej jazdy wóz wywrócił się i rozleciał. Znów stałem sam na drodze, ale miałem swój kij od miotły.

Kolejny poranek był okropny. Przed nami silny ogień. Strzały z dział przeciwpancernych przeplatały się z ostrymi uderzeniami czołgów, okrzyki hurra, błyski, eksplozje. A do tego dwa duże okręty strzelały w stronę brzegu, tak że ich pociski głucho dudniły nad nami. Na początku byłem ciężko przerażony i myślałem, że Rosjanie chcą nas wykończyć, ale pociski przelatywały wysoko nad nami i upadały w głębi lądu. Wtedy dopiero zdałem sobie sprawę, że to niemieckie okręty, które przybyły z pomocą.
I tak posuwaliśmy się dalej wzdłuż wybrzeża, często na przełaj, zawsze na zachód. I tak dotarliśmy do rosyjskiej pozycji ryglowej, która została przełamana przez nasze wojska. Odprzodkowane działa w szczerym polu, zniszczone lub przewrócone z własnymi ludźmi wkoło, wszędzie trupy. Rosjanie, kadeci ze szkoły wojskowej, między nimi cywile, konie, wozy, porzucone bagaże. I przez to wszystko przechodził nasz konwój.
W całkowitym bezładzie, każdy dla siebie. Raz po raz dało się słyszeć z linii ubezpieczeń okrzyk: „Dalej, dalej…” Wśród gruzów zobaczyłem wózek dziecięcy, ale dopiero jak byłem już daleko przyszło mi do głowy, że powinienem sprawdzić czy jest pusty. Później droga prowadziła dalej od wybrzeża poprzez miejscowość obsadzoną drzewami.

Mijane domy miały nazwy takie jak „Mewa” lub „Rybitwa”. Następnie musieliśmy iść samą plażą, między morzem a skarpą. Na tych niewielu metrach na zachód ciągnęły tysiące ludzi, a od strony morza niemieckie okręty oddawały ostatnie salwy. Pod wieczór znów przekroczyliśmy coś w rodzaju linii frontu. Na ulicy stało działo przeciwpancerne. Dotarliśmy do Dziwnowa.”


Rankiem 11 marca pokonano trzecią rosyjską pozycję ryglową pod Łukęcinem. Jednocześnie od strony przyczółka pod Dziwnowem nastąpił atak odciążający tworząc połączenie z kotłem. Kapitan Thielmann dowódca kompanii 4 pułku podchorążych tak to opisał w swych wspomnieniach:

„ Gdy wzeszło słońce, stanęliśmy przed niezapomnianym obrazem nędzy i całkowitego rozpadu. Za nami, blisko brzegu morza, częściowo osłonięty wysokim brzegiem toczył się niekończący się pochód nieuzbrojonych żołnierzy i cywilów z walizkami, plecakami i wózkami, niosących dzieci lub prowadzących je za rękę, przez ponury wczesnowiosenny poranek.
Widziałem młode kobiety z prowizorycznymi szynami, wciąż dzielnie opiekujące się swoimi dziećmi. Ogólnie rzecz biorąc obraz nędzy i rozpaczy otoczony poległymi żołnierzami o których nikt się nie troszczył.” ³¹

Z 4 pułku podchorążych tylko około 200 kadetów bez szwanku dotarło do Dziwnowa. Nie wszystkim było dane wydostać się z kotła. Kurt Weggen ówczesny podoficer 5 Jägerdivision ³² tak oto opisał w swych notatkach:

„Kiedy rankiem 11 marca przybyliśmy do Niechorza (Horst) nie bardzo wiedziałem co się dzieje wokół. Byłem skupiony na dwóch rannych mężczyznach leżących na moim wozie. Leżeli nieruchomo, nie jęczeli, nie wzdychali. Przed okazałym budynkiem zobaczyłem stojącego żołnierza w mundurze SS. Zapytałem gdzie się znajduje miejsce zbiórki rannych. Nie odezwał się, wskazał tylko schody przed którymi staliśmy.
Pośpiesznie wbiegłem po schodach i nagle znalazłem się przed otwartymi drzwiami prowadzącymi do dużej sali. Była wypełniona rannymi żołnierzami. Nie było widać żadnego lekarza, ani innego personelu medycznego. Nikogo kto mógłby poruszać się o własnych siłach. Postanowiłem działać, choć nie było to łatwe. Poszedłem do wozu i przyniosłem najpierw jednego, a potem drugiego.
Ostrożnie ułożyłem ich na podłodze kładąc każdemu koc pod głowę. Nie pamiętam czy się modliłem, ale miałem oczy pełne łez. Powoli zszedłem do moich koni, poklepałem je po szyjach i pogłaskałem.”

Ogólna sytuacja stawiała obrońcom tylnej linii bezpieczeństwa szczególne wymagania. W momencie wydania rozkazu do ataku (10 marca wieczorem) jeden wyczerpany walkami batalion z 15 łotewskiej Dywizji SS został rozmieszczony osiem do dziesięciu kilometrów od Trzęsacza (Hoff) broniąc kotła od wschodu. Gdzie indziej niektóre jednostki otrzymały nawet rozkaz kontratakowania. Wszyscy ci żołnierze zdawali sobie sprawę, że wąski korytarz do Dziwnowa (Dievenow) może w każdej chwili ulec przerwaniu.
Każdego, kto nie dotarł do korytarza na czas czekał żałosny los. To obciążenie psychiczne i fizyczne prowadziło do niebezpiecznych sytuacji, które zostawały pokonane resztkami sił. 10 marca rankiem obszar koncentracji sił wzdłuż wybrzeża sięgał od Trzesacza (Hoff) do Königsberg – najwyższego wzniesienia na wschód od Trzęsacza i wynosił około 12 kilometrów. Natomiast jego przeciętna szerokość w kierunku południowym wynosiła około 8 kilometrów.

11 marca linia ubezpieczeń wzdłuż wybrzeża została skrócona o połowę do 1,5 kilometra od Niechorza. Na południu linia biegła od Trzęsacza do Ninikowa przez Śliwin do Rewala. Ten dziwny trójkątny kształt przemieszczał się za wierzchołkami wzniesień, które górowały około 10 metrów nad obszarem na południu. Tuż przed wschodem słońca 12 marca jeden z pułków dywizji „Pommern” tworzących ariergardę wycofał się do korytarza. Batalion podchorążych pod dowództwem kapitana Axela Brunsa stanowił jego straż tylną.
Kiedy batalion „Burns” jako ostatnia jednostka straży tylnej dotarł do zalesionego obszaru na zachód od Wapna (Kalkberg) około 9.00 rano zarządzono krótki odpoczynek. Wtedy znów rozległ się alarm. Ziemia drżała pod gradem bomb spadających na Świnoujście³³, a w rejonie Radawki i Wrzosowa Sowieci³⁴ zaatakowali niedawno utworzone przedmoście.
Po raz kolejny podchorążowie zdołali odeprzeć zagrożenie. W końcu z nastaniem wieczora nadszedł spokój. Będący u kresu wytrzymałości, wygłodniali żołnierze upadali na ziemię gdzie stali. Była to łagodna wiosenna noc, pierwsza po długiej zimie. Pozwoliłem im na to, wystawiając tylko niezbędne warty³⁵.

Tego wieczora wybrzeżem do Dziwnowa dotarli ostatni uciekinierzy. Otto Holznagel z Białogardu zanotował:

„Na plaży siedziała matka. Po obu stronach dzieci. Patrzyły na nas żałośnie. Podeszliśmy do nich pragnąc namówić matkę, aby poszła z nami. Ale matka nie żyła. Dzieci myślały, że tylko odpoczywa, musieliśmy oderwać je od niej siłą, żeby przynajmniej one przeżyły‟.